İtalya özlemi


“Böylece çok uzun bir süre, içinde doğmamış olduğum bu köyü dünyanın tümü sandım ben. Şimdi dünyayı gerçekten gördükten ve bir sürü küçük köyden oluştuğunu öğrendikten sonra, çocukluğumda pek de yanılmamış olduğumu anlıyorum. Benim gençliğimde delikanlıların komşu köydeki eğlencelere gitmeleri, dans etmeleri, içki içmeleri, kavga etmeleri, evlerine bayraklarla, kırık kollarla dönmeleri gibi, insanlar denizlerde, karalarda dolaşıp duruyorlar. Üzüm yetiştirip Canelli’ye satıyorlar; mantar toplayıp Alba’ya götürüyorlar. Salto’lu arkadaşım Nuto, Camo’ya dek vadinin tümüne fıçı ve cendere sağlıyor. Ne anlama geliyor bunlar? Yalnızca çekip gitmek keyfini tadabilmek için bile olsa, insanın bir köyü olması gerektiği anlamına. Köy, insanın yalnız olmaması demektir; insanlarda, bitkilerde, toprakta sizden bir şeyler olduğunu bilirsiniz, orada olmadığınız da bile köyünüz sizi bekler. Ama orada rahat etmek de kolay değildir. Bir yıldır hep aklımda, vakit buldukça Cenova’dan görmeye gidiyorum ama avucumun içinden kaçıp gidiyor. Bu gibi şeyler zamanla, deneyimle öğreniliyor. Kırk yaşında, onca yer gördükten sonra hala köyümün ne olduğunu bilememem olacak şey mi?” Ay ve Şenlik Ateşleri, Cesare Pavese, Sayfa 12 (Çeviren: Rekin Teksoy, Can Yayınları)
Reklamlar
Bu yazı edebiyat, İtalya içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s