Bu yıl hayatımda neler oldu, gelecek yaşım için ne hayal ediyorum?


“Vakit bol bundan sonra. Vakit çok. Ölmek için de, bir şeyler yapmak için de, vakit bol, çok, çok bol. Bolluğun değeri, anlamı olmayacak ölçüde bol. Ne yapmalı bu vakti? Bir şeyler yapmalı, bir şeyler kurmalı. Ama kurmak… Kurmak için, kurmak gücünü bulmak için…

Oysa bir şeyler kurmak için inanmalı insan. Her şeyden önce, inanmalı…”Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı, Bilge Karasu

 

 “Bu yıl hayatımda neler oldu, gelecek yaşım için ne hayal ediyorum?” notlarını tutmaya 35 yaşımı kutladığım yıl başladım. Aslında bu: yüzükoyun uzanmış, bir eli yanağına dayalı öbürüyle halının üstüne yaydığı renk renk kalemlerden birini seçen on yaşlarında bir kız çocuğunun, “bu sene nereyi görmek istersin bakalım?”, “insan 10 yaşında ne yapar?”, “artık onun beni kızdırıp ağlatmasına izin vermeyeceğim” diye kendi kendine mırıldandığı bir rituelin, yıllarla değişmiş haliydi. Kendimi alıp karşıma kendi dedikodumu yapmak, elimden tutup “kapa gözlerini gel hayal edelim” demek, dünya haritasını önüme açıp yollar seçmek, saçlarımı okşarken “istemediğin şeyleri yapmaya zorlamasan kendini” diye nasihat etmek, geçen yıl dilediğim şeylerin yerine geldiğini görmek, lambanın süprizci cinine yeni dilekler listesi vermek…
37’imde kendime söylediklerimden:
Geçenlerde bir yerde okudum, “Doğa bırakması gerektiğinde bırakır, çünkü zamanı geldiğinde yeniden tazeleneceğini bilir. Doğanın parçası olarak, bırakman gerekenleri bırak ki dönüşüp yenilenesin” diyordu. Bu sene, doğum ayımda, bırakmaya karar verdim. Neyi/neleri mi? Hayatla didişmeyi ve telaşeciliğimi. Böylece, dinginliğe yer açılmasını, o yöne doğru evrilmeyi umuyorum.
38’imde kendime söylediklerimden:
Vize için çektirdiğim vesikalık fotoğrafa bakıp, 38 yılın tüm yorgunluğunu sadece gözlerimde topladığımı düşündüm. Kendimi bildim bileli, gözündeki ışıltısı eksik olmayan insanlardan olmak istemiştim, yüzünde gülme kırışıklıkları olanlardan. 38 yılda ne kadar ışıltı saklayabildim gözlerimde acaba? Ne yaparsam yapayım, nerde olursam olayım hayat enerjimin tükenmemiş olmasını, her güne umutla neşe ile başlayabilmeyi diliyorum. İçimde ve etrafımda sevginin eksilmediği bir ömür…
39’umdaki dileklerden:
Hayallerimi, içimde bir yerlerde sıkışıp kalmış hayallerimi  bulmak
Uzun uzun yürümek, ağaçların arasında, sahilde, bildiğim ve hiç bilmediğim şehirlerin sokaklarında, sakince yürümek
Gülmek
Yeniden yazmaya başlamak
Şimdi 40 için kendimle konuşmanın, süpriz cininin kulağına yeni dilekler fısıldamanın vakti. 
Reklamlar
Bu yazı hayat içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s