Tepedeki Ev – Cesare Pavase


“Sabahın yarısı, yakında yapılacak yoklamalar için sınıf defterini düzeltmekle geçti. Toplamalar yapıyor, kanaatlerimi yazıyordum. Arada sırada başımı kaldırıyor, koridora boş sınıflara bakıyordum.  Bir ölüsü olan, onu yıkayıp giydiren kadınları düşünüyordum. Bir an içinde gökyüzü yeniden gürlemeye, yanmaya başlayabilirdi; okul da yerle bir olabilirdi. Önemli olan tek şey hayattı, çıplak hayat. Sınıf defterleri, okullar ve cesetler çoktan önemleri yitirmişlerdi.
Sessizlik içerisinde çocukların adlarını mırıldanırken kendimi dua mırıldanan bir ihtiyar gibi hissettim. Kendi kendime gülümsüyordum. Yüzleri yeniden görür gibiydim. Acaba bu gece ölmüşler miydi? Bir bombardımanın ertesindeki neşeleri –ani bir tatil, yenilik, kargaşa- benim her akşam alarmdan kaçıp, serin odama sığınıp, güvenli yatağıma sığınmama benziyordu. Onların bu bilinçsizliğine gülümseyebilir miydim? Hepimizin bu savaşta bilinçsiz bir yanı vardı, hepimiz için bu dehşetli olaylar saçma, günlük ve sevimsiz olaylara dönüşmüştü.
Bunları ciddiye alıp da, “Bu bir savaştır,” diyene de kötü, aldanmış ya da azınlıktan bir adam gözüyle bakılıyordu.
Ama gene de bu gece birileri ölmüştü.” Sayfa 24
Reklamlar
Bu yazı edebiyat içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s