gelmiş bulundum


“Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman”*
Şu aralar ruhumu en çok yoran şey: insanlar.  Alıp başımı insansız, ıssız bir ormana saklanasım var. Bezmiş, vazgeçmiş, öfkeli. Bir insan yüzünü özleyene, gördüğüm bulutu göstermek için yanımda insan arayana kadar; tanıdığım, tanımadığım, sözleri ya da eylemleriyle bana ulaşan, yakınımda ya da hiç karşılaşmayacağım kadar uzağımdaki insanların hepsini unutup, yeniden hatırlamak isteyinceye kadar. Artık kaç gün sürerse… İnsanla yukarılara çıkan çoğalan ruhun, insanla aşağılara inme hali.
Oysa Cemal Süreya’nın dediği gibi Allah bilir bugün iyi uyanmıştık. Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı. Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü. Oysa insansızlık bir çeşit hiçlikti ve ruhumu en çok besleyen zamandan bağımsız tanıdığım canım insanlardı ki içlerinde asla karşılaşmadıklarım ve asla karşılaşamayacaklarım da vardı. Bir şeyi sevmek, beraberinde beklentileri, onlar da peşi sıra hayal kırıklıklarını getiriyordu ve  marifet karşılıksız, beklentisiz, yalın haliyle sevmeyi bilmekti.
“Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.”*
*E. Cansever
Reklamlar
Bu yazı hayat içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s