Yalnız Kadınlar Arasında


“Ama otele tek başına gitmiş,” dedi Momina, “kendisi dedi. Bir şey saklamaz benden. Bir tek Adele her işte gönül ilişkisi görür. Rosetta anlayışlıdır bu konuda.”
“Öyleyse niye kendini zehirlemeye kalkmış?” dedim “Bu yaşta?”
“Gönül meselesi değil, biliyorum,” dedi Momica kaşlarını çatarak. “Benim gibi, hepimiz gibi yaşıyordu o da… Erkeğin ne olduğunu biliyoruz, hepimiz…”
Bir süre sustu, dikkatini yola vererek.
“Bilemem,” dedim. “İnsanın başına dert açıyorlar. Olmasalar daha iyi olurdu.”
“Olabilir,” diye mırıldandı Momina. “Ama eksikliğini duyardım ben. Sen duymaz mıydın? Düşünsene. Herkes sevimli, saygılı, herkes iyi yürekli olmuş. Gerçeğin ucunu kaçırırdık. Kimse ortaya çıkıp nasıl kötü, nasıl domuz olduğunu göstermek zorunda kalmazdı artık. İnsanları nasıl tanıyabilirdin?”
“Erkeklerden hoşlandığını sanıyordum.” Bunu deyip sustum. Aptalca bir şey söylediğimi anlamıştım. Momina’nın benden beter olduğunu, böyle şeylere gülüp geçtiğini anlamıştım.
Ama gülmedi. Islık çaldı, küçümseyici hafif bir ıslık. “Dönelim mi?” dedi.”Yalnız Kadınlar Arasında, Cesare Pavese; Çeviren: Rekin Teksoy, Can Yayınları; Sayfa 70
Reklamlar
Bu yazı edebiyat içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s