Yalnız Kadınlar Arasında


“Bir ara Rosetta ile baş başa kalmıştım; beni yukarıya bir balkona götürmüş, çocukluğunda saatlerce buraya kapanıp kitap okuduğunu, dağların doruklarına baktığını söylemişti. Aşağıda Torino vardı ve “Ben yaz geceleri boyunca bu köşeden yazın gittiğimiz deniz kıyısını, Torino’yu, kışı, günün birinde tanıyacağım yeni insanları düşünürdüm,” demişti.
“Yeni insanlar sık sık kazık atarlar,” dedim. “Öyle değiş mi?”
“Gözlerinin içine bakmak yeter,” dedi. “Gözlerde her şey vardır.”
“Başka bir yolu daha var,” diye karşılık verdim. “Birlikte çalışmak. Çalışırken insan kendini ele verir. Kandırmak zordur çalışırken.”
“Nasıl çalışırken?” dedi o.
Böylece Torino’ya doğru yol alırken, onun da momina’nın da çalışmanın ne olduğunu bilmediklerini düşündüm; yedikleri yemeğin, giydikleri ayakkabının, yaptıkları yapacakları gezilerin parasını kazanmamışlardı hiç. Dünyanın nasıl olduğunu düşündüm. Hepimiz çalışmayacak duruma gelmek için çalışıyorduk, ama biri çalışmayacak olursa kızıyorduk ona” Yalnız Kadınlar Arasında, Cesare Pavese; Çeviren: Rekin Teksoy, Can Yayınları; Sayfa 71,72
Reklamlar
Bu yazı edebiyat içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s