kar keyfi -2-


“Ona bakıyorum. Susuyor. Önüne bakıyor. Çocukluğundan beri bu oyunu
oynar: Gözetleme oyunu. Önceleri belki bir suçluluk duygusuydu bu: Ken-
disine dikilen göz Tanrının, anasının, büyüklerden birinin, sevmediği biri-
nin gözü olur, kınardı o anda yaptığını. Adı konmadan yaşanırdı bu suçlu-
luk. Şimdi ise gerçekten bir oyun: kimi dakikayı, ‘bakan, gören varmış gibi
yaşamak’…
İşte bundan ötürü bakıyorum ona. Baktığımı biliyor, susuyor, önüne bakıyor.
Ne düşündüğünü bildiğimi biliyor.” Ne Kitapsız Ne Kedisiz, Bilge Karasu

Reklamlar
Bu yazı edebiyat, havadan sudan içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s