Ya hepten kaybolayım istiyorsun karanlığında,yönsüz; ya da ışığına akıp yanayım, çaresiz. Oysa bilsen ‘Ben külün içinde çok uyumuşum. Ben külün içinde çok uyudum.‘* Sonsuz ve hiç. Dipte herşey birbirine yakın, herkes aynı. Senden vazgeçmeme şu kadarcık kaldı diyorum içimden. Şu kadarcık. Sessizliğimi hala duyuyorsun. Tuhaf.  Yüzümü ışığa döndürüyorsun. Bendeki halini var eden ışığa. Ama artık ‘Yanmamı bekleme benden. Ben ne çok yandım, biliyorsun. Yanamam ben yanamam. Yanamam küllerim uçuyor.’*

*Birhan Keskin
Reklamlar
Bu yazı hayat, yengecin gördüğü içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s