Sanmalar


DSC00925-001
Yönünü kaybetmek gibi bir şey bu. Nerede olduğunu bilmeden kendince yol san’dığın bir yerlerde dönüp durmak. Sonra kafanın içindeki sesler, görüntüler, tanımlar, hisler, san’malardan müteşekkil karmaşanın bir süredir etrafında dönüp duran hayatla eşleşmediğini farkedince: Göz kamaştıran bir karanlık, soluğunu kesmeyen ama bir türlü de içine çekemediğin bir HİÇLİK. Madem sevdikçe seni ben kendimi tanıdım (1), o zaman neden ‘O sabah, orada, bir başıma. Var mıydım, yok muydum, anlamıyordum ki. Kalakalmış gibiydim aklımda.’*
(1) ‘Çünkü sevdikçe beni sen kendini tanıdın.’*
* Edip Cansever
Reklamlar
Bu yazı hayat, yengecin gördüğü içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

2 Responses to Sanmalar

  1. Ayşenur dedi ki:

    Merhaba; Ingeborg Bachmann’ın Malina adlı romanını okudunuz mu? Ben de E.Cansever tutkunuyum. Sevgiler, Ayşenur

    • Merhaba Ayşenur,
      Hayır, hiç Ingeborg Bachmann okumadım. Nasıldır ruh hali kitaplarının? Malina’dan mı başlamalıyım?
      Ah, E.Cansever! Olmasa ne çok eksik kalımışız.
      Sevgiler, Nilhan

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s